2012 წლის 30 იანვრის ობამა-სააკაშვილის შეხვედრის შესახებ უამრავი რამ ითქვა და დაიწერა. ჩვენ მესამე დღეა ვისმენთ და ვკითხულობთ როგორც ქართველი, ასევე უცხოელი პოლიტიკოსების, ექსპერტების, ჟურნალისტებისა თუ საზოგადოების წარმომადგენლების არაერთგვაროვან შეფასებებს და ჩვენდა სამწუხაროდ არც ერთ მათგანს ამ თემაზე საუბრისას ყურადღება არ გაუმახვილებია ყველაზე მთავარი ფაქტისათვის, რომ არც საქართველოს და აშშ-ს პრეზიდენტს საკუთარ განცხადებებში არ უხსენებიათ საქართველოში კონფლიქტების დარეგულირების საკითხი.
როგორც აღმოჩნდა, ასეთი მაღალი რანგის შეხვედრაზე სააკაშვილისთვის მთავარი და პრიორიტეტული მხოლოდ აშშ-სთან სავაჭრო ურთიერთობები, ავღანეთის ოპერაციებში ქართველების მონაწილეობა და არა საკუთარი ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობაა, ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს დღევანდელი ხელისუფლებისა და პირადად მის დამოკიდებულებას აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის პრობლემაზე.
ყველაზე შემაშფოთებელი კი ისაა, რომ ქართველი ოპოზიციური პოლიტიკური ლიდერებიც კი ვიზიტის შეფასებებში განიხილავენ ყველაფერს გარდა ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობისა. ისინი ასევე საერთოდ არ ახსენებენ ქვეყანაში არსებულ პოლიტპატიმრებს და 26 მაისს სააკაშვილის ხელისუფლების მიერ მოწყობილ სისხლიან სადამსჯელო სპეცოპერაციას, რომლის შესახებ საკუთარ დასკვნებში უმძიმეს შეფასებებს აქვეყნებს მსოფლიოს უკლებლივ ყველა საერთაშორისო უფლებადაცვითი ორგანიზაცია.
უფრო მეტიც, ზოგიერთი მათგანის ადრინდელ განცხადებებში ერთმნიშვნელოვნად იყო აღნიშნული, რომ აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის პრობლემის მოგვარების გზა საქართველოს ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში გაერთიანებაზე გადის და მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა მოხდეს ქვეყნის გაერთიანება.
ხელისუფლება კარგა ხანია გვაჩვევს, რომ უნდა დავივიწყოთ აფხაზეთი და ცხინვალის რეგიონი. განმუხურის ფეიერვერკი და 8 აგვისტოს ბათუმში გამართული კონცერტი სხვა არაფერია, თუ არა ის, რომ განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, რომ ომი კი არ წაგვიგია არამედ გავიმარჯვეთ, რომ თიქთოს ქვეყნის ტერიტორიების 20% არ დაგვიკარგავს.
ხელისუფლების წარმომადგენელთა ბოლო პერიოდის განცხადებებში გაჩნდა ტერმინი „სუვერენიტეტის შენარჩუნება“.
„დემოკრატიული მოძრაობა“ კიდევ ერთხელ სრული პასუხისმგებლობით აცხადებს, რომ ჩვენი ქვეყნის ყველაზე მწვავე სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის პრობლემა არის ქვეყნის გაერთიანება, კონფლიქტების დარეგულირება, აფხაზ და ოს ხალხთან საერთო ენის გამონახვის შედეგად, მათთან ერთად, ერთიანი დემოკრატიული და ღირსეული სახელმწიფოს მშენებლობა და არასოდეს შევეგუებით ჩვენი სამშობლოსთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი საკითხის უგულებელყოფას.
